Implanty i ich powierzchnia

Równolegle z ewolucją kształtu wszczepów następowały zmiany dotyczące materiałów z jakich implanty mają być wykonywane oraz modyfikacje ich powierzchni zewnętrznej. Implanty produkowane są obecnie z czystego tytanu (tzw. cpTi – commercially pure Titanium) lub jego stopów. CpTi występuje w czterech klasach czystości, przy czym do produkcji wszczepów wykorzystuje się głównie tytan czwartej klasy.

Badania wykazały przewagę szorstkiej powierzchni zewnętrznej wszczepu nad gładką, co można rozpatrywać, zgodnie z propozycją Le Guehennec’a, na trzech poziomach: makroskopowym, mikroskopowym oraz w skali nano.

Skala makroskopowa dotyczy kształtu wszczepu oraz układu systemu gwintów.
Skala mikroskopowa (1-10 μm) uzyskiwana jest poprzez różnego typu zabiegi mające na celu zwiększenie pola powierzchni i zarazem obszaru przylegania do tkanki kostnej, korzystnie wpływając na przebieg osteointegracji. W praktyce stosowane są następujące metody:

  • próżniowe napylanie powłoki tytanowej (TPS – Titanium Plasma Spraying)
  • obróbka strumieniowo-ścierna przez piaskowanie (tlenkiem aluminium, tytanu lub fosforanem wapnia)
  • wytrawianie kwasem (solnym, siarkowym, azotowym oraz fluorowym)

Skala nano ma znaczenie dla absorpcji białek oraz komórek kościotwórczych do powierzchni wszczepu co może jeszcze bardziej przyspieszać proces osteointegracji.
Uzyskiwana jest poprzez anodację, a więc metodę nieco przypominającą wytrawianie kwasami, modyfikacja polega na przyłożeniu do roztworu kwasu prądu o wysokim natężeniu (200 A/m2) i napięciu 100v.

implanty i ich powierzchnia